demlik-6

Hayata yarım bir protestodur. 

Hevesimi her seferinde ayağının altında ezdikten sonra, yaptığım planları hileli makasıyla tam ortadan ikiye kesen sevgili hayatıma kısa bir protesto dilekçesidir...

Sevgili hayatım! Şu masamda unutulmuş gibi duran yarım kitap, sen bana bir mutluluk alana iki üzüntü bedava politikandan vaz geçene kadar orada, üzerine biriken tozlardan "beni oku" yazana kadar yarım bırakılacak...

Yarım elma tabakta, çürüyene kadar yenmeyi bekleyerek mavolacak.

Dizinin devamını izlemeyeceğim, ne oyuncuları, ne muhteşem bir yapım olması ne de bir başka özelliği aklımı çalamayacak. Hatta şu dakikadan, şu saniyeden itibaren bu yazı da yarım ka...

Demlik - 5

 Bazı insanlar var. Dünyadan umudunu hala kesememiş insanlar. Ne kadar adaletsiz olsa da, dünya denen şu köşesiz düzenin, desteksiz dönen şu kürenin öyle ya da böyle, yarın da dönmeye devam edeceğini görmezden gelemeyen insanlar var. Onlar için bir gün, içinde barındırdığı umut yüzünden bazen hayat enerjisi, bazen de yük. Hem de bir an önce kurtulmak gereken ağır bir yük... 

Demlik-4 (biraz da gülelim)

Kullanıcı İsmi Sorunsalı 

 Sistem:Sosyal medyaya kayıt yaptırabilmek için kendinize ait bir özellik tanımlayın.

Kullanıcı:Kahvesever

Sistem:maalesef o özellik başka kullanıcı tarafından alındı. 

Kullanıcı:O zaman çaytiryakisi olsun. 

Sistem:O da alındı. 

Kullanıcı:Kitapkurdu diyelim. 

Sistem: O daha önceden alınmıştı. 

Kullanıcı:Tövbe tövbe. Bu ne yahu, isimsiz mi kalacağız. Başka ne özelliğim var ki benim. Dur Bi düşüneyim. Yağmur ile alakalı bir şey de olur. 

Sistem: Maalesef yağmur ile ilgili tüm kelime grupları dolu.

Kullanıcı: Hay anasını sss.. Aha buldum. Küfürbazbey olsun. 

Sistem: O şuan kullanılıyor. 

Kullanıcı: Vasıfsız kaldım ulan bu ne? Yaz, vasıfsızeleman yaz adıma. 

Sistem: Beyefendi, bu isim de kullanılıyor. 

Kullanıcı: Boşgezeninboşkalfası da kullanılıyor mu canım? 

Sistem: Evet. 

Kullanıcı: Haydaa!! O zaman şunu yaz: boşgezegeninhoşkafkası, oldu mu? 

Sistem: İsim alınmaya uygundur.

Demlik-3

Yeni evimizdeki odamın balkonu evin arka bahçesine bakıyor. Küçük bir doğal hayat tablosu kadar hırçın büyüyen ağaçlar, otlar, çiçekler bana kaybettiğim bir dünyayı anımsatıyor. Balkonun bir köşesine attığım minderin üstünde, eskilerden kalma bir battaniyeye sarılıp gün batıncaya kadar dışarıyı seyretmek istiyorum. Akşam karanlığı çökerken yanında getirdiği soğuğa karşı koyamıyor incelemiş battaniyem. Gecenin hoşgeldinine buruk bir gülümseme ile veda ederek içeri giriyorum. Girmek zorunda kalıyorum en hakikatlisi. Sonra, sonra ne mi oluyor, pencerenin dibinde mahzun kediler gibi az önce zoraki ayrıldığım o muazzam manzaranın sokak lambası altında davetkar bakışlarla beni çağırmasını izliyorum. Şuh, muzip ve büyüleyici bir göz kırpışla beni tahrik ediyor. Ama soğuğa dayanamayan zayıf vucudumu o tahripkar güzelliğe kurban etmek istemiyorum. 

demlik-2

İntihar eden bir kızın haberini anlatıyordu mahallenin dedikodu postası teyze. "Kardeşlerinin en akıllısı, en sessizi, en ahlaklısı, saygılısıydı." diyordu utanmazca. Siz kendi isteklerinizi utanmazca dikte ettiğiniz için söz dinleyen, akıllı; saygısızlığı kendine yediremediği için sessiz ve ahlaklı; rezillik çıkarmayı adet edindiğinizden aranızda hakkını arayamadığı için en beğendiğiniz çocuk oydu ama kendinize itiraf edemediniz. Etmek sizi suçlu yapacaktı. Oysa siz kendinizce temzidiniz. O intihar ederek pes etti. Siz de hayatına mal olarak yendiğiniz bir genci son hatasıyla ayıplamaktan vaz geçmeyeceksiniz... 

Demlik-1

Sesinin tınısı tekdüzeliği bile öldüren birisi ne isteyebilir? Bir akşam üstü gözlerimi kapadım, balkonun açık penceresinden gelen kuş sesleri, uzaktaki komşunun torun sevmesi, bir yanda hayallerim, diğer yanda anılarım, hepsini bir kenara bırakıp uyumak istedim. Ellerimi böğrüme birleştirip mezarında bir ölü kadar uzaklaştırmak istedim zihnimi yaşayan dünyadan. Yaşadıkça bana musallat olan şu canlı seslerden, meselelerden... Bilhassa benim kendi iç meselelerimden... Olmadı. Ne uyumak ne uyanmak istiyordum. Zorla ortak olduğum, şahit olduğum sesler dünyası beni bir türlü rahat bırakmadı. Ben de kalktım, annemi görmeye gittim. Şuan tek teselli kaynağım  annemi görebilecek olmam olduğunu fark ettim. Annemi her zaman şikayet ettiğim ahır kokulu kıyafetleriyle bulduğum aski köy yolunda, sanki evvel ahirden beri hiç koku alamıyormuş gibi kucakladım.