Demlik-3

Yeni evimizdeki odamın balkonu evin arka bahçesine bakıyor. Küçük bir doğal hayat tablosu kadar hırçın büyüyen ağaçlar, otlar, çiçekler bana kaybettiğim bir dünyayı anımsatıyor. Balkonun bir köşesine attığım minderin üstünde, eskilerden kalma bir battaniyeye sarılıp gün batıncaya kadar dışarıyı seyretmek istiyorum. Akşam karanlığı çökerken yanında getirdiği soğuğa karşı koyamıyor incelemiş battaniyem. Gecenin hoşgeldinine buruk bir gülümseme ile veda ederek içeri giriyorum. Girmek zorunda kalıyorum en hakikatlisi. Sonra, sonra ne mi oluyor, pencerenin dibinde mahzun kediler gibi az önce zoraki ayrıldığım o muazzam manzaranın sokak lambası altında davetkar bakışlarla beni çağırmasını izliyorum. Şuh, muzip ve büyüleyici bir göz kırpışla beni tahrik ediyor. Ama soğuğa dayanamayan zayıf vucudumu o tahripkar güzelliğe kurban etmek istemiyorum.